![beautiful-mind](https://nikandishan.ir/wp-content/uploads/2017/07/16.jpg)
با انتخاب دکتر یاوریان به عنوان مربی خود:
قایق بادبانی زندگی خود را در تلاطم امواج روزگار با لذت و اطمینان تا ساحل آرامش مطلوب به پیش برانید.
ذهن زیبا | |
---|---|
![]() ![]() پوستر فیلم | |
کارگردان | ران هوارد |
تهیهکننده | برایان گریزر ران هوارد |
نویسنده | سیلویا ناسار آکیوا گلدزمن |
بازیگران | راسل کرو جنیفر کانلی |
موسیقی | جیمز هورنر |
فیلمبرداری | راجر دیکینس |
تدوین | دانیل هانلی مایک هیل |
توزیعکننده | یونیور سال پیکچرز دریم ورکز |
تاریخهای انتشار | ۲۱ دسامبر، ۲۰۰۱ |
مدت زمان | ۱۳۵ دقیقه |
زبان | انگلیسی |
بودجه | ۶۰ میلیون دلار |
فروش | ۳۳۵ میلیون دلار |
ذهن زیبا (به انگلیسی: A Beautiful Mind) نام فیلمی آمریکایی است که دربارهٔ زندگی جان نَش ریاضیدان برندهٔ جایزهٔ نوبل اقتصاد و مسائلی که به دلیل بیماری روانگسیختگی با آنها مواجه میشود، ساخته شده است.
این فیلم در سال ۲۰۰۱ بر اساس کتابی به همین نام و نوشتهٔ سیلویا ناسار و به کارگردانی ران هوارد ساخته شده است. بازیگران اصلی آن راسل کرو در نقش جان نش و جنیفر کانلی در نقش همسر وی هستند.
جوایز
- برندهٔ جایزهٔ اسکار:
- جایزهٔ بهترین فیلمنامهٔ اقتباسی برای آکیوا گلدزمن
- جایزهٔ بهترین فیلم برای برایان گریزر و ران هوارد
- جایزهٔ بهترین کارگردانی برای ران هوارد
- جایزهٔ بهترین بازیگر زن نقش مکمل برای جنیفر کانلی
نامزد جایزهٔ اسکار:
- بهترین بازیگر نقش اصلی مرد
- بهترین تدوین
- بهترین چهرهآرایی
- بهترین موسیقی فیلم
- بهترین بازیگر مرد
تفاوت با رویدادهای واقعی
روایت فیلم به صورت قابل توجهی با رویدادهای واقعی زندگی نش تفاوت دارد. این فیلم نیز به این خاطر مورد نقد قرار گرفته است، اما سازندگان آن میگویند که نمیخواستند فیلم را به صورت یک ارائه ادبی بسازند.
اولین تفاوت در توصیف استرس و بیماری ذهنی است. فیلم، بیماری او را دیداری و شنیداری توصیف میکند، درحالی که در واقع آنها تنها شنیداری بودهاند.
درخصوص فداکاری بسیار آلیشیا – همسر جان نش – نیز در این فیلم اغراق شده است؛ چرا که آلیشیا در سال ۱۹۶۳ از جان نش جدا شد و هفت سال بعد در ۱۹۷۰ تنها به جان اجازه داد تا در خانه وی زندگی کند. بعد از دریافت جایزه نوبل توسط جان آنها رابطه جدیدی شروع کردند. در سال ۲۰۰۱ ، جان نش برای بار دوم با آلیشیا ازدواج کرد.
مراسم خودکار در پرینستون – که در فیلم میبینیم – ساختگی است.
در فیلم، جان نش در سال ۱۹۹۴ قبل از برگزاری مراسم نوبل، میگوید که از داروهای جدیدی استفاده میکند، اما در واقع نش از سال ۱۹۷۰ هیچ دارویی استفاده نکرده است. کارگردان فیلم در این باره اینچنین توضیح میدهد که به این دلیل، جمله مورد اشاره به سخنان جان اضافه شده است که در غیر این صورت، از فیلم اینطور برداشت میشد که همه انواع بیماران روانگسیختگی بدون دارو میتوانند از پس بیماری خود برآیند.
همچنین نش هیچگاه سخنرانی قابل قبولی برای جایزه نوبل خود ارائه نداد، چرا که برگزارکنندگان آنطور که در فیلم گفته شده است این کار را انجام ندادند. لازم به ذکر است با اینکه برگزارکنندگان جایزه نوبل عموما سخنرانی در دانشگاه سوئدی دارند، این نیز در مورد جان نش اتفاق نیفتاد؛ برگزار کنندگان دربارهی علت این کار به عدم ثبات ذهنی او اشاره داشتند.